شنبه دوم مرداد ماه
از آرامش تا تمرکز

بغدادی: مسابقات اسپانیا و انگلیس ظرفیت‌های دارت را مشخص کرد

اگر مروری بر تاریخچه ورزش دارت داشته باشیم خواهیم این دید سابقه آن به صدها سال پیش باز می‌گردد، البته در آن دوران این ورزش برای پر کردن اوقات فراغت سربازان انجام می‌شد. در آن زمان تیرها به وسیله کمان به اهداف تعیین شده پرتاب می‌شد و بعدها و در زمان صلح با کوتاه کردن تیرها، از دست برای پرتاب کردن استفاده شد.

اوایل قرن بیستم میلادی بود که ورزش دارت در انگلستان علاقه‌مندان به خود را جذب کرد و باشگاه ها و تیم‌های ورزشی تشکیل شد. انجمن بین‌المللی دارت نیز در سال 1924 تشکیل و در سال 1976 فدراسیون جهانی این رشته با 15 عضو کار خود را آغاز کرد و امروز 66 کشور از چهار قاره عضو فدراسیون جهانی هستند .در ایران هم 30 شهریور 1383 بود که ورزش دارت با هدف ترویج و گسترش در میان علاقه‌مندان آغاز به کار کرد و ....  با این مقدمه به سراغ رییس انجمن دارت فدراسیون ورزش بیماران خاص و پیوند اعضا رفتیم و ساعتی با او به گفت و گو نشستیم.

آقای بغدادی برای شروع از خودتان بگویید.

علیرضا بغدادی هستم، در تهران به دنیا آمدم و متاهل هستم. حاصل ازدواج من یک فرزند دختر و یک فرزند پسر است. دخترم دندانپزشک است و پسرم سال آینده باید در کنکور شرکت کند. افتخار این را دارم که از جانبازان جنگ تحمیلی باشم و خدا را شاکرم که این فرصت را به من داد تا برای سربلندی کشورم گامی هر چند کوچک بردارم.

در کجا و چه سالی به جانبازی مفتخر شدید؟

در عملیات کربلای یک در منطقه مهران و عملیات کربلای 5 در منطقه شلمچه در سال 1365 جانباز شدم.

و از چه زمانی به ورزش روی آوردید و چرا مربیگری؟

تقریبا 15 ساله بودم که متوجه شدم به ورزش گرایش دارم، به خاطر علاقه‌ای که به محیط ورزش داشتم به مربیگری روی آوردم و در سال 1383 بود که در کنار یکی از دوستانم به نام مسعود ظهوری و محمد امین عزیزپور، رشته دارت را بنیان نهادیم و از همان زمان این رشته را فعال کردیم.

و چه مدت است که با فدراسیون همکاری دارید؟

من از طریق فدراسیون انجمن‌های ورزشی با این فدراسیون آشنا شدم و الان حدود 5 سال است که در خدمت جامعه ورزش بیماران خاص و پیوند اعضا هستم. البته مربی درجه یک و داور بین المللی وزنه‌برداری جانبازان و معلولین نیز هستم و رییس کمیته دارت فدراسیون جانبازان و معلولین و انجمن دارت کشور و بنیاد شهید را نیز بر عهده دارم. 10 سال هم است که دیابت دارم و به نوعی از خانواده ورزش بیماران خاص به شمار می‌روم.

از تجربیات خودتان در این مدت بگویید.

هر رویداد و مسابقه‌ای برای خود یک تجربه است، حتی اردوها و رقابت‌های داخلی هم در انتقال دانش ورزشکاران مهم بوده و ورزشکاران باید به این موضوع توجه داشته باشند. من اعتقاد دارم هیچ انسانی کامل نیست و نیازمند تجربه و دانش هستند. زمانی که کنار بچه‌ها هستم با خنده‌ها، گریه‌ها، ناراحتی از شکست‌ها و شادی که پس از پیروزی به دست می‌آورند، زندگی می‌کنم. ورزشکاران این فدراسیون موجی از امید را در خود دارند و دلیل و گواه آن هم کسب مقام سومی در رقابت‌های جهانی انگلستان بود که برای نخستین‌بار در تاریخ به دست آمد و این نشان می‌دهد تا چه میزان امید به آینده و حس رقابت و تلاش در بین آن‌ها وجود دارد.

از خاطره‌های خوب و بد هم بگویید.

بهترین خاطره ورزشی من به سال 2017 باز می‌گردد، در مالاگا اسپانیا با دو ورزشکار 2 طلا گرفتیم و در انگلستان هم عملکرد قابل قبولی را از خود به نمایش گذاشتیم. این‌ها خاطره های خوب من است اما در برخی از مواقع خبر درگذشت ورزشکاران را می‌شنوم که بسیار من را ناراحت می‌کند و تحملش برایم سخت است.

از امید گفتید، نقش ورزش در این امید به آینده را چطور ارزیابی می‌کنید؟

ورزش در ذات خود امید دارد، انگیزه افراد را برای مبارزه با مشکلات زندگی افزایش می‌دهد و سطح ایمنی ورزشکاران را نیز بالا می‌برد. افرادی که ورزش می‌کنند کمتر در انزوا قرار می‌گیرند و در محیط و در کنار سایر افراد جامعه حضور دارند. باید قبول کنیم بیماری پایان راه نیست و تنها یک اتفاق بوده که ممکن است هر فردی در طول زندگی آن را تجربه کند. البته به یک موضوع دیگر هم اشاره کنم، به نظر من انگیزه و استعدادی که در میان ورزشکاران ایرانی دیدم به مراتب در سطح بالاتری نسبت به رقبای خارجی است و همین انگیزه‌های درونی و بیرونی در موفقیت ورزشکاران نقش به سزایی دارد.

و در مورد فدراسیون چه نظری دارید؟

به نظرم با توانمندی که در مجموعه مدیریتی فدراسیون دیدم آینده بسیار روشن است، هیات‌های استانی هم با تلاش بیشتر و حمایت‌های لازم کمک حال فدراسیون هستند و هر چه در استان‌ها بیشتر کار شود، نتیجه مطلوب‌تر خواهد بود.

در این دوران کرونایی با ورزشکاران چه می‌کنید و چه تعداد ورزشکار تحت پوشش رشته دارت هستند؟

در این مدت به واسطه شیوع ویروس کرونا ارتباطات بیشتر مجازی شده اما همیشه در خدمت ورزشکاران هستم و هر کمکی بخواهند با جان و دل انجام می‌دهم. خوشبختانه ورزش دارت در میان ورزشکاران شناخته شده و امروز 500 ورزشکار در فدراسیون ورزش بیماران خاص و پیوند اعضا در این رشته فعال هستند.

در این مدت رقابت‌های آنلاین هم برگزار کردید که بازخورد خوبی هم داشت.

بله، زمانی که کرونا وارد کشور شد سردرگمی و شرایطی را به وجود آورد که خوشایند جامعه ورزش نبود، ورزشکار دنبال هیجان، رقابت و تلاش است و با گوشه‌نشینی رابطه خوبی ندارد. با خرد جمعی در نهایت این تصمیم گرفته شد که به صورت مجازی مسابقات را شروع کنیم و بر اساس بازخوردی که می‌گیریم، آن را ادامه دهیم. به لطف خدا و با تلاش داوران و ورزشکاران، خوشبختانه رقابت‌های آنلاین دارت در چند مرحله و در دو بخش آقایان و بانوان به خوبی برگزار شد و نفرات برتر آن نیز در سایت فدراسیون معرفی شدند.

اگر کسی بخواهد ورزش دارت را شروع کند چه سنی را پیشنهاد می‌کنید؟

در رشته دارت هر زمان که ورزشکار اراده کند می‌تواند شروع کند. البته کسی که واقعا حرفه‌ای بخواهد این رشته را آغاز کند سن بین 8 تا 10 سالگی بهترین زمان است.

و کدام استان‌ها در این رشته مستعدتر هستند؟

در همه استان‌ها این پتانسیل و استعداد وجود دارد. در مسابقات حضوری و آنلاین نیز تعداد شرکت کننده‌های خانم و آقا متغیر بوده و اصلا نمی‌شود گفت فعالیت آقایان یا بانوان بیشتر یا کمتر بوده است.

و کلام پایانی

آرزوی اول من سلامتی برای همه مردم است، دوم دعا می‌کنم این ویروس منحوس هر چه زودتر از بین برود و زندگی شرایط عادی پیدا کند. برای همه آن‌هایی که از میان ما رفتند طلب مغفرت دارم و به سربازان نظام سلامت نیز خدا قوت می‌گویم. سال نو هم رسیده و از خداوند می‌خواهم در سال جدید برای همه مردم به ویژه ملت ایران سعادت و سربلندی را ارزانی دارد.